Φώτης Καλαμαντής

Επικίνδυνα παιχνίδια

Συνέντευξη

Το καινούργιο του μυθιστόρημα «Game Over II - Δεν υπάρχουν αθώοι» (εκδ. AthensVoiceBooks) φλερτάρει… άγρια με την επικαιρότητα, κι όσα αναφέρονται σ’ αυτό έχουν ήδη συμβεί ή πρόκειται οπωσδήποτε σύντομα να συμβούν! Διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, μυστηριώδεις γυναίκες, κομπίνες, κρατικές προμήθειες, άνθρωποι του υποκόσμου και ιδεολόγοι μπερδεύονται σε μια ιστορία στην οποία δεν υπάρχουν αθώοι...

Φώτη, αλήθεια πιστεύεις ότι «Δεν υπάρχουν αθώοι»...;

Πρόκειται απλώς για υπενθύμιση. Η ζωή είναι ένα φιλμ-νουάρ, εκτυλίσσεται δηλαδή πάντα στο ηθικό ημίφως της μερικής ή ολικής ενοχής. Δεν με ενδιαφέρει αν άλλοι συγγραφείς χρησιμοποιούν φωτεινά χρώματα, είναι όλα ψεύτικα. Η πραγματική ζωή είναι μια γλυκιά και σκοτεινή μουτζούρα! Και εγώ, ένας απλός παρατηρητής που κάνει ρεπορτάζ. Κι αν υπάρχει ενδιαφέρον σε κάτι, αυτό είναι η γωνία λήψης και προπάντων οι σκηνές μέσα από κλειδαρότρυπες.

Δηλαδή, σ’ αρέσει να κοιτάζεις μέσα από κλειδαρότρυπες;

Εννοείται. Δεν με ενδιαφέρουν τα σοκάκια της Σμύρνης, τα ορεινά χωριά της Κρήτης, οι διά μέσου των γενεών οικογενειακές ιστορίες τύπου «σάγκα». Με ενδιαφέρει ο σκοτεινός υποθάλαμος του εγκεφάλου και οι καμένοι καναπέδες στα ξεπεσμένα μπαρ της περιφέρειας, εκεί που εδρεύουν οι πιο προσωπικές και απόρρητες σκέψεις κι επιθυμίες των ανθρώπων. Με ενδιαφέρει η αλήθεια δηλαδή, τα λεγόμενα «χαρντ φακτς».

Η πολιτική σε ενδιαφέρει;

Θα με ενδιέφερε, αν υπήρχε. Αυτό που αποτυπώνεται στο βιβλίο μου είναι η ολική εξάλειψη της πολιτικής με την παραδοσιακή έννοια. Οι παρατρεχάμενοι και οι κομπιναδόροι που στήνουν δικά τους μαγαζιά κάτω από την ομπρέλα μιας υποτιθέμενης και ψευδεπίγραφης δήθεν πολιτικής, είναι η κεντρική ιδέα στο “Game Over II”.

Θα έλεγες ότι έχεις γράψει ένα πολιτικό μυθιστόρημα;

Αφού μόλις είπα ότι δεν υπάρχει πολιτική, πώς θα μπορούσα να γράψω πολιτικό μυθιστόρημα; Θα ήταν επιστημονικής φαντασίας! Το “Game Over II” κινείται σε δυο σκηνές. Η μία είναι η μετατροπή της πολιτικής σε μαυραγοριτισμό του χειρότερου είδους, με διεφθαρμένους αξιωματούχους και σκοτεινούς επιχειρηματικούς παράγοντες που λειτουργούν σαν αγωγοί για να διευκολύνουν τη ροή του μαύρου χρήματος. Όλοι οι παραπάνω είναι επαγγελματίες της πιο προσοδοφόρας και διαχρονικής μπίζνας, που είναι οι κρατικές προμήθειες. Στην άλλη κινούνται όσοι εμπνέονται από τη διάχυτη ανοχή και τη γενικευμένη αφασία. Αυτοί αναζητούν μανιωδώς τη δική τους ευκαιρία, τηρουμένων των αναλογιών: Κομπίνα εκατομμυρίων ο τραπεζίτης; Κομπίνα μερικών δεκάδων χιλιάδων εγώ! Τι είμαι, δηλαδή; Ο μαλάκας που πάει με το σταυρό στο χέρι;

Στο βιβλίο, ελεύθεροι επαγγελματίες, στελέχη, κρατικοί λειτουργοί, παρουσιάζονται σαν διαδικαστικά ενεργούμενα και όχι σαν άτομα με έμπνευση και πρωτοβουλία. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Στον επαγγελματικό τομέα, εδώ και χρόνια, δεν υπάρχει πλέον χώρος για ταλέντο ή διάκριση. Σήμερα, παρά τα όσα λέγονται, η ανάγκη για εξειδικευμένη εργασία είναι ελαχιστοποιημένη. Τα πάντα βασίζονται σε αυτόματα συστήματα ή λειτουργούν πάνω σε μαζικά πρότυπα. Έτσι, το προϊόν δεν μπορεί να είναι, βέβαια, το πρωτότυπο της Γκουέρνικα, αλλά μπορεί να είναι ένα εκατομμύριο αντίτυπά της, τυπωμένα σε χρόνο ρεκόρ σε φτηνό χαρτί. Ο στόχος δεν ήταν να κάνουμε τους πίνακες ταπετσαρία, αλλά να γίνει το εργατικό δυναμικό φτηνό, άφθονο και απελπισμένο. Έτσι και έγινε. Γι’ αυτό οι πιο «ανήσυχοι», όπως οι ήρωές μου π.χ., αναζητούν καταφύγιο στην κομπίνα ή και στο περιθώριο της νομιμότητας.

Σαν να λέμε, η ορμητική δυναμική της απάτης κυριαρχεί...

Ίσως, αλλά πάνω σ’ αυτό τον καμβά διαδραματίζονται διάφορα γεγονότα. Ο κεντρικός ήρωας, για παράδειγμα, που είναι ένας κυνικός τυχοδιώκτης, έρχεται σε ρήξη με την ωμή αρπακτική λογική του, αυτό που τον αλλάζει ριζοσπαστικά είναι ο έρωτας. Οι καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να αναδειχθούν ανώτεροι από τις συνθήκες και άξιοι αντίπαλοι ενός καλοκουρδισμένου ελεγκτικού και κατασταλτικού μηχανισμού, όπως είναι η αστυνομία. Και η αλητόβια κοπελίτσα που δεν διακρίθηκε στα μαθήματα, γιατί σαν πρώτο μάθημα επιλογής είχε πάντα τα «γκομενικά», γίνεται καλή μαθήτρια όταν -ανακαλύπτει τη βαθιά θαμμένη, αλλά αυθεντική ανησυχία της, πλάθοντας ταυτόχρονα έναν απόλυτα αναρχικό έρωτα.

Γιατί νομίζεις ότι πρέπει να διαβάσει κάποιος το “Game Over II”;

Γιατί δεν θέλει να διαβάσει άλλο βουκολικό μυθιστόρημα, γιατί βαρέθηκε να μαθαίνει για το στραπατσαρισμένο εσώψυχο της απογοητευμένης σαραντάρας που πήρε τα βουνά για να ξεχάσει τον έρωτα και τον βρήκε μέσα σ’ ένα ζευγάρι τσαρούχια – ή Φεραγκάμο, το ίδιο είναι… Γύρω μας συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα, αλλά τα προσπερνάμε χωρίς να το ξέρουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται συνηθισμένοι, αλλά ζουν εκρηκτικές ζωές, φροντίζοντας να μην τους βλέπουμε. Μέσα στο μετρό, δολοφόνοι τραμπαλίζονται πιασμένοι μαζί μας από την ίδια χειρολαβή, αλλά δεν το υποψιαζόμαστε καν! Δίπλα μας στο δρόμο πέρασε κάποιος κακομούτσουνος που έχει την ομορφότερη γκόμενα του κόσμου, πού να το φανταστείς; Και κάποιος έπρεπε να τα πει αυτά!

Game Over II Δεν υπάρχουν αθώοι, Φώτης Καλαμαντής, εκδ. ATHENSVOICE BOOKS, σελ. 448, € 16

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - "Έψιλον"

28 Νοεμβρίου 2010

του Χριστόφορου Κάσδαγλη (Neverest)

Το κράτος βάρεσε TILT!

«Το Δημόσιο είναι σαν αυτόματος πωλητής. Ένα μηχάνημα απ’ αυτά που στήνουν σε δημόσιους χώρους, κινηματογράφους, γραφεία, γήπεδα. Ρίχνεις μέσα ένα κέρμα και σου βγάζει ό,τι διαλέξεις: αναψυκτικά, σοκολάτες, μπισκότα... Πας λοιπόν εσύ και ρίχνεις ένα κέρμα. Περιμένεις και δεν βγάζει τίποτα, το χτυπάς, το κλωτσάς, τίποτα! Και όμως, φαίνεται κανονικό, τα λαμπάκια αναμμένα, τα πράγματα μέσα φαίνονται να υπάρχουν, κι όμως δεν παίρνεις τίποτα! Πας εσύ, πάω εγώ, πάει ο άλλος – τίποτα… Οι υπεύθυνοι κάπως το παίρνουν χαμπάρι, από κάποιο δημοσιογράφο ή από κάποια επιστολή αγανακτισμένου πολίτη. Αν τύχει σε πολλούς, μπορεί να γίνει και μεγάλο σούσουρο: ‘Χιλιάδες πολίτες έβαλαν τα λεφτά τους και εξαπατήθηκαν!’. Τότε, οι υπεύθυνοι αρχίζουν την παράσταση: ‘Η Διοίκηση θα λάβει μέριμνα’, ‘θα προβούμε σε ενέργειες βελτιστοποιήσεων’, ‘διενεργείται έρευνα’ και τα σχετικά. Βγαίνουν στην τηλεόραση, μιλάνε στα παράθυρα, ‘το ζήτημα είναι πολιτικό’, ‘θα συσταθεί επιτροπή’, ‘το ζήτημα θα πάει στη Βουλή’, ‘είναι θέμα στρατηγικών επιλογών’ και τέτοιες παπαριές… Και η μαύρη αλήθεια ποια είναι; Η αλήθεια είναι ότι το μηχάνημα είναι άδειο… όχι μπισκότα, όχι σοκολάτες, όχι προϊόντα, ούτε μηχανισμό δεν έχει μέσα!».

Ναι, ακριβώς έτσι είναι, όπως τα λέει ο ποιητής! Το ελληνικό κράτος είναι σαν μηχάνημα με πράσινα και γαλάζια φωτάκια στην πρόσοψη να αναβοσβήνουν, που σου τάζει ασφάλεια, περίθαλψη, υποδομές, κοινωνικές παροχές, και αντ’ αυτών περιορίζεται μόνο να σου τα παίρνει κατ’ επανάληψη.
Την εύστοχη περιγραφή τη δανείστηκα (με κάποιες προσαρμογές) από το μυθιστόρημα του Φώτη Καλαμαντή «Game Over II – Δεν υπάρχουν αθώοι», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Athens Voice books». Μια αξονική τομογραφία παθογενειών που αναπτύσσονται στο σκληρό πυρήνα και στις παρυφές του ελληνικού Δημοσίου. Ένα μυθιστόρημα επίκαιρο.
Ναι, κάπως έτσι είναι το κράτος. Σε καλεί να δώσεις τον οβολό σου και δεν σου επιστρέφει τίποτα, όσο κι αν εσύ το βαράς το ρημάδι το μηχάνημα μήπως και κάποτε λειτουργήσει. Σαν εκείνα τα παλιά φλιπεράκια, που ξαφνικά, στο πιο κρίσιμο σημείο, πάγωναν κι έπαυαν να λειτουργούν εμφανίζοντας την ένδειξη TILT! Είναι επίσης άκρως κερματοβόρο, όπως εκείνα.
Μονάχα σε μια λεπτομέρεια διαφωνώ με το συγγραφέα. Δεν είναι πως δεν έχει μέσα καθόλου μηχανισμό, απλώς δεν είναι αυτός που υπόσχονται οι προδιαγραφές. Αντ’ αυτού διαθέτει ένα άλλο σύστημα, το οποίο αρπάζει τα κέρματα όλων και τα διανέμει σε δανειστές, σε τράπεζες, στους μεγάλους εργολάβους και στην ελίτ που κυβερνάει αυτό τον τόπο.
Το βιβλίο δεν το έχω τελειώσει ακόμα, οπότε μου είναι άγνωστα και σκοτεινά η συνέχεια και το τέλος των ηρώων του. Όπως άγνωστη και σκοτεινή είναι επίσης η τύχη αυτού του αυτόματου πωλητή που τροφοδοτούμε όλοι από το υστέρημά μας, αυτού του κράτους που έχει πάψει πια να εμπνέει οποιαδήποτε εμπιστοσύνη – κι όμως συνεχίζει αμείλικτο να τα μαζεύει…

ATHENS VOICE, Issue 325, 25 Νοεμβρίου 2010

Συνέντευξη της Φωτεινής Δάρρα στον Φώτη Καλαμαντή

"ΠΕΡΙΕ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ..."

Συνάντησα τη Φωτεινή Δάρρα ένα υγρό απόγευμα του Νοέμβρη στο Βυζαντινό του Χίλτον. Ήρθε με δέκα λεπτά καθυστέρηση και είμαι βέβαιος ότι τα μέτρησε σε απευθείας σύνδεση με το Γκρίνουιτς γιατί δεν ήταν ούτε δευτερόλεπτο περισσότερα ή λιγότερα! Ντυμένη επαγγελματικά και όπως πρέπει για μια συνέντευξη, είχε τα μαλλιά της τραβηγμένα σε σφιχτό κότσο και φορούσε μαύρο στενό κοστούμι, κόκκινο φουλάρι και τα ζυγωματικά της Κάλλας του εξήντα, αλλά αυτά τα τελευταία υποθέτω τα φοράει πάντα. Μια ευγενική και χαρούμενη κυρία την πλησίασε μόλις κάθισε και η Φωτεινή ζήτησε Περιέ με ένα ολόκληρο λεμόνι στυμμένο μέσα (!!!) και ένα τοστ. Έφαγε με άνεση (και με την άδειά μου, βέβαια) και τα φιστίκια που συνόδευαν ένα ποτήρι κρασί που είχα παραγγείλει εγώ. Το κινητό μπήκε σε λειτουργία, φορτωμένο με άφθονη εξωτερική μνήμη για να καταγράψει τη συζήτηση σε αρχείο MP3, αλλά όπως αποδείχθηκε δεν ήταν απαραίτητο, η συνέντευξη κατέληξε εξ ολοκλήρου χειροποίητη, και δεν χρειάστηκα παρά μόνο τις σημειώσεις μου. Αυτές μπορούσαν να καταγράψουν την αμεσότητα της συνομιλήτριάς μου με μεγαλύτερη ακρίβεια από μια ηχογράφηση. Η κουβέντα διάρκεσε γύρω στις δυο ώρες και ήταν ε-ξαι-ρε-τι-κά ευχάριστη. Η Φωτεινή Δάρρα είναι μια όμορφη, συμπαθέστατη και μάλλον αδύνατη, ψηλή κοπέλα, άνετη, φιλική κι ευχάριστη. Κυρίως χωρίς ίχνος από εκείνη την «υστερία ντίβας» που ανεβάζει τη φωνή μια οκτάβα χωρίς προφανή λόγο και κάνει το συνομιλητή να ιδρώνει και να αισθάνεται ότι όπου να ’ναι κάτι κακό θα του συμβεί οπωσδήποτε. Η Φωτεινή είναι μια κουλ σταρ! Γελάει αβίαστα και σκύβει μπροστά σμίγοντας τα φρύδια όταν ακούει κάτι ενδιαφέρον, με την προσοχή που επιβάλλει η αυθόρμητη φυσική περιέργεια και η προσήλωση της «μαθητάρας», αφού η Φωτεινή Δάρρα διένυσε όλη τη μαθητική της σταδιοδρομία ως απουσιολόγος λόγω αριστείας…Νομίζω ότι γίναμε φίλοι, γιατί δεν «φυλαγόταν» όταν κάποιες off the record (φρόνιμες, πάντως, εννοείται) ερωτήσεις περνούσαν ελαφρώς πίσω από τη νοητή «γραμμή» μιας τυπικής συνέντευξης. Όταν τελειώσαμε τη συνόδεψα στο υπόγειο γκαράζ του ξενοδοχείου κι εκεί μου χάρισε μερικά CD της με αφιέρωση, πριν αποχωρήσει με μια θηριώδη κατάμαυρη τζιπάρα Lexus. Σκέφτηκα αυτόματα ότι της πήγαινε πολύ αυτό το αυτοκίνητο…

Παιδικά χρόνια στη Ζάκυνθο; Γεννήθηκα στη Ζάκυνθο, αλλά μεγάλωσα και παρακολούθησα όλες τις βαθμίδες του δημόσιου σχολείου σε μια αστική συνοικία της Αθήνας. Ήμουν άριστη μαθήτρια, έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στο Παιδαγωγικό, η οικογένειά μου δεν είχε κάποια παράδοση στον χώρο της τέχνης, πρόκειται για καθαρά δική μου επιλογή. Παράλληλα με τις σπουδές μου άρχισα τη Δραματική σχολή και εργάστηκα στο θέατρο, όπου γνώρισα μουσικούς όπως τον Παπαδημητρίου και τον Μαμαγκάκη. Κατάλαβα τότε ότι το τραγούδι είναι απαραίτητο για τον ηθοποιό και ξεκίνησα μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών. Έτσι κάποια στιγμή βρέθηκα στη σκηνή του Ηρωδείου.
Τι θυμάσαι από τη διεργασία που κατέληξε στην οριστική σου απόφαση; Κάτω από το σχολικό βιβλίο έκρυβα το «Με τα δόντια» του Θόρντον Γουάιλντερ. Η σκηνή με τραβούσε πάντα, από παιδί έδινα μικρές αυτοσχέδιες παραστάσεις.
Ποιά είναι τα πρότυπα που σε εμπνέουν ή σε επηρεάζουν; Φλέρυ Νταντωνάκη, Μαρία Κάλας, Τζένη Βάνου, Βίκυ Μοσχολιού, Φαραντούρη, Μούσχουρη, Μπιθικώτσης, Στρέιζαντ και πολλοί, πολλοί άλλοι!
Ενώ έχεις όλα τα προσόντα, φυσικά και τυπικά, για να ασχοληθείς με το λυρικό θέατρο (την όπερα), δεν το επέλεξες. Γιατί; Η όπερα απαιτεί άλλου είδους αφοσίωση. Εγώ υπηρετώ μια λαϊκή τέχνη. Η Κάλλας έφερε στην όπερα μια ελληνικότητα. Της επέτρεψαν οι συνθήκες τότε να το κάνει, αλλά είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει σήμερα.
Πώς είναι δυνατόν να συνδυαστεί η καλλιτεχνική πλευρά της δουλειάς ενός καλλιτέχνη με την εμπορική της διάσταση; Η πρόθεση της δημιουργίας δεν είναι εμπορική. Πρώτα δημιουργείς με μόνο κριτήριο το καλλιτεχνικό και μετά διαχειρίζεσαι – αν μπορείς.
Γιατί θα έλεγες ότι πρέπει κάποιος να παρακολουθήσει τη συναυλία σου στο Παλλάς την ερχόμενη Δευτέρα και τι φιλοδοξείς να προσθέσεις με την προσωπική σου ερμηνεία σε αυτά τα τραγούδια; Τα τραγούδια έχουν ενορχηστρωτικές παρεμβάσεις, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για διασκευές. Είναι απόδοση του πρωτότυπου με το δικό μου δακτυλικό αποτύπωμα. Η σύγκριση δεν μου δημιουργεί αμηχανία. Πρόκειται για τραγούδια της παράδοσης πια, σημαντικά για νέους ανθρώπους που θα τα ανακαλύψουν, τραγούδια «αμαρτωλά», υπερβολικά, αληθινά, ερωτικά. Μου αρέσουν γιατί είναι στο στοιχείο μου. Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο κάτι που δεν είναι σε καμία άλλη φάση της ζωής του!
Ποια ήταν η δυσκολότερη στιγμή στην καριέρα σου; Όταν, βγαίνοντας στη σκηνή του Ηρωδείου, είχα μόλις πληροφορηθεί ότι κάτι κακό είχε συμβεί σε έναν άνθρωπό μου. Επίσης όσες φορές ήρθα αντιμέτωπη με την εξωκαλλιτεχνική κυνικότητα του χώρου. Η αδικία, σε όποιον κι αν στρέφεται, με κάνει να κλαίω αυτόματα. Η δικαιοσύνη είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μου.
Ποια είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που έχεις πάρει; Δεν υπάρχει το αίσθημα του τερματισμού. Περιστασιακά αντλώ σημαντική ικανοποίηση όταν γίνεται κάποιο «κλικ» και πετυχαίνω κάτι που προσπαθούσα για καιρό, ένα στόχο που εγώ είχα βάλει στον εαυτό μου.
Πώς σε έχει μεταχειριστεί η κριτική; Δεν διαβάζω τις κριτικές, εισπράττω μόνο την αντίδραση του κόσμου και αυτό μου φτάνει.
Τι πιστεύεις για τις νέες τεχνολογίες και πώς νομίζεις ότι αυτές επηρεάζουν την επαγγελματική εξέλιξη ενός καλλιτέχνη; Τα free downloads, ακόμη και σε κακή ποιότητα, είναι ένδειξη ενδιαφέροντος. Ωστόσο πρέπει να βρεθεί ένα νομικό πλαίσιο προστασίας. Προσωπικά δεν έχω θιγεί. Το “LIVE” μου έχει γίνει χρυσός δίσκος.
Αν σήμερα ήσουν δεκαεπτά χρονών θα επιχειρούσες να διακριθείς μέσα από ένα τάλεντ σόου; Στα σημερινά παιδιά φαντάζει μονόδρομος, δεν τα αδικώ, οι συνθήκες είναι δύσκολες, τι άλλες ευκαιρίες υπάρχουν; Βέβαια εκεί απομυθοποιείται η ποιότητα, γίνονται όλα αναλώσιμα. Ωστόσο πώς να παραγνωρίσεις ότι η Γλυκερία έγινε γνωστή μέσα από το «Να η ευκαιρία»;
Πού θα ήθελες να ζεις; Μου αρέσει η Ελλάδα. Έχω ταξιδέψει όμως πολύ και από τις πόλεις του εξωτερικού μού αρέσει περισσότερο η Νέα Υόρκη. Υπάρχει εκεί αυτή η ανάμεικτη κουλτούρα, μπορεί κανείς να μεταφυτευτεί και να ανήκει.
Τι μουσική ακούς; Ελληνική, αρκετή ξένη και πολλή τζαζ.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό και προσωπικό σου όνειρο; Δεν επιδιώκω την επιτυχία, αλλά την ευτυχία. Αυτό τα λέει όλα και για μένα και γι’ αυτούς που αγαπάω, και είναι η πλήρης απάντηση στην ερώτηση.
Τι ρόλο έπαιξε η τύχη στη ζωή σου; Δεν είμαι μοιρολάτρης, θεωρώ ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε κομπάρσοι αλλά παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Είμαι τυχερή για όσα μου παρουσιάστηκαν και τα αναγνώρισα, και άτυχη για όσες φορές δεν κατάφερα να τα αναγνωρίσω.

Info: Η Φωτεινή Δάρρα θα δώσει τη συναυλία της «...του Έρωτα και της Αμαρτίας» στο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5, 210 3213.100) στις 29/11. Ώρα έναρξης: 21.00. Το τελευταίο βιβλίο του Φώτη Καλαμαντή “GAME OVER II – Δεν υπάρχουν αθώοι” κυκλοφορεί από τις εκδ. ATHENS VOICE Books, 2010.

(Η συνέντευξη on-line στο

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/325/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B4%CE%AC%CF%81%CF%81%CE%B1

και στη σελίδα 72 τού τεύχους 325, 25/11/10)

«Ο Σόλων Ζαφειρίου, που υπηρετούσε στο τμήμα εγκλημάτων κατά ζωής της Ασφάλειας, σκεφτόταν εκνευρισμένος ότι οι μέρες είναι ανώμαλο πράγμα. Ενώ όλες ανεξαιρέτως έχουν είκοσι τέσσερεις ώρες, δηλαδή την ίδια χωρητικότητα, μπορούν να περιέχουν περισσότερα ή λιγότερα γεγονότα. Κοίταξε το ρολόι του, σχεδόν δέκα το βράδυ μιας αρχικά ασήμαντης μέρας και να πώς κατέληξε τελικά! Πλησίασε το παράθυρο κάνοντας κύκλο για να μην πατήσει την λίμνη αίματος στο πάτωμα και κοίταξε έξω παραμερίζοντας το κουρτινάκι με ένα στυλό».


Ενώ η Ελληνική οικονομία καταποντίζεται από την οικονομική κρίση, οι μυστικοί συνεργάτες του Υπουργού επεξεργάζονται μια χαριστική κρατική προμήθεια αξίας δεκάδων εκατομμυρίων στον τομέα των τηλεπικοινωνιών.

O Κάρολος Λιάσκος, ένας κυνικός πενηντάρης, επαγγελματίας πληροφορικής και βετεράνος τού αντιεξουσιαστικού χώρου, μπλέκεται σ’ αυτή την υπόθεση σχεδόν κατά τύχη. Το σχέδιο αρχίζει να εφαρμόζεται, αλλά οι αστάθμητοι παράγοντες είναι πολλοί. Ο αλλοδαπός εκτελεστής, οι συνεργάτες με διπλό ρόλο και το ξεχασμένο παρελθόν που ξαφνικά αναβιώνει, ανατρέπουν τις εύθραυστες ισορροπίες.

Ο πρώτος φόνος μπλέκει πολιτικούς, επιχειρηματίες, αστυνομία και μυστηριώδεις «συμβούλους» σε ένα μπερδεμένο κουβάρι. Η Ασφάλεια αναζητά τον δολοφόνο, αλλά τα στοιχεία που συγκεντρώνει είναι αλληλοσυγκρουόμενα και δεν οδηγούν πουθενά.

Όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο η ομάδα που αυτοαποκαλείται Σύγκλητος και που μέχρι τότε απλώς παρατηρούσε, αναλαμβάνει να δώσει τη λύση σε όλα. Η δικαιοσύνη αποδίδεται με τρόπο «σύγχρονο» και «πρακτικό», χωρίς ιδιαίτερο προβληματισμό για το ποιός είναι ένοχος και ποιός όχι. Άλλωστε τέτοιος προβληματισμός ίσως να είχε νόημα πριν από χρόνια, όταν ακόμη και για τους αθώους μπορούσε να προκύψει "GAME OVER".

Όμως, την εποχή που η κρίση στην Ελλάδα γενικεύεται, δεν υπάρχουν αθώοι!