Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - "Έψιλον"

28 Νοεμβρίου 2010

του Χριστόφορου Κάσδαγλη (Neverest)

Το κράτος βάρεσε TILT!

«Το Δημόσιο είναι σαν αυτόματος πωλητής. Ένα μηχάνημα απ’ αυτά που στήνουν σε δημόσιους χώρους, κινηματογράφους, γραφεία, γήπεδα. Ρίχνεις μέσα ένα κέρμα και σου βγάζει ό,τι διαλέξεις: αναψυκτικά, σοκολάτες, μπισκότα... Πας λοιπόν εσύ και ρίχνεις ένα κέρμα. Περιμένεις και δεν βγάζει τίποτα, το χτυπάς, το κλωτσάς, τίποτα! Και όμως, φαίνεται κανονικό, τα λαμπάκια αναμμένα, τα πράγματα μέσα φαίνονται να υπάρχουν, κι όμως δεν παίρνεις τίποτα! Πας εσύ, πάω εγώ, πάει ο άλλος – τίποτα… Οι υπεύθυνοι κάπως το παίρνουν χαμπάρι, από κάποιο δημοσιογράφο ή από κάποια επιστολή αγανακτισμένου πολίτη. Αν τύχει σε πολλούς, μπορεί να γίνει και μεγάλο σούσουρο: ‘Χιλιάδες πολίτες έβαλαν τα λεφτά τους και εξαπατήθηκαν!’. Τότε, οι υπεύθυνοι αρχίζουν την παράσταση: ‘Η Διοίκηση θα λάβει μέριμνα’, ‘θα προβούμε σε ενέργειες βελτιστοποιήσεων’, ‘διενεργείται έρευνα’ και τα σχετικά. Βγαίνουν στην τηλεόραση, μιλάνε στα παράθυρα, ‘το ζήτημα είναι πολιτικό’, ‘θα συσταθεί επιτροπή’, ‘το ζήτημα θα πάει στη Βουλή’, ‘είναι θέμα στρατηγικών επιλογών’ και τέτοιες παπαριές… Και η μαύρη αλήθεια ποια είναι; Η αλήθεια είναι ότι το μηχάνημα είναι άδειο… όχι μπισκότα, όχι σοκολάτες, όχι προϊόντα, ούτε μηχανισμό δεν έχει μέσα!».

Ναι, ακριβώς έτσι είναι, όπως τα λέει ο ποιητής! Το ελληνικό κράτος είναι σαν μηχάνημα με πράσινα και γαλάζια φωτάκια στην πρόσοψη να αναβοσβήνουν, που σου τάζει ασφάλεια, περίθαλψη, υποδομές, κοινωνικές παροχές, και αντ’ αυτών περιορίζεται μόνο να σου τα παίρνει κατ’ επανάληψη.
Την εύστοχη περιγραφή τη δανείστηκα (με κάποιες προσαρμογές) από το μυθιστόρημα του Φώτη Καλαμαντή «Game Over II – Δεν υπάρχουν αθώοι», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Athens Voice books». Μια αξονική τομογραφία παθογενειών που αναπτύσσονται στο σκληρό πυρήνα και στις παρυφές του ελληνικού Δημοσίου. Ένα μυθιστόρημα επίκαιρο.
Ναι, κάπως έτσι είναι το κράτος. Σε καλεί να δώσεις τον οβολό σου και δεν σου επιστρέφει τίποτα, όσο κι αν εσύ το βαράς το ρημάδι το μηχάνημα μήπως και κάποτε λειτουργήσει. Σαν εκείνα τα παλιά φλιπεράκια, που ξαφνικά, στο πιο κρίσιμο σημείο, πάγωναν κι έπαυαν να λειτουργούν εμφανίζοντας την ένδειξη TILT! Είναι επίσης άκρως κερματοβόρο, όπως εκείνα.
Μονάχα σε μια λεπτομέρεια διαφωνώ με το συγγραφέα. Δεν είναι πως δεν έχει μέσα καθόλου μηχανισμό, απλώς δεν είναι αυτός που υπόσχονται οι προδιαγραφές. Αντ’ αυτού διαθέτει ένα άλλο σύστημα, το οποίο αρπάζει τα κέρματα όλων και τα διανέμει σε δανειστές, σε τράπεζες, στους μεγάλους εργολάβους και στην ελίτ που κυβερνάει αυτό τον τόπο.
Το βιβλίο δεν το έχω τελειώσει ακόμα, οπότε μου είναι άγνωστα και σκοτεινά η συνέχεια και το τέλος των ηρώων του. Όπως άγνωστη και σκοτεινή είναι επίσης η τύχη αυτού του αυτόματου πωλητή που τροφοδοτούμε όλοι από το υστέρημά μας, αυτού του κράτους που έχει πάψει πια να εμπνέει οποιαδήποτε εμπιστοσύνη – κι όμως συνεχίζει αμείλικτο να τα μαζεύει…